15. Grenzen Toen ik nog niet zo lang daadwerkelijk aan SM deed had ik voor mezelf de grens getrokken bij het tijdelijk beschadigen van het lichaam en bij bloed. Ik kon me voorstellen dat je iemand hard slaat en wellicht blauwe plekken veroorzaakt, maar iemand verwonden dat leek me een absoluut taboe. Blijvend beschadigen is dan natuurlijk helemaal uit den boze, dat is mishandeling. Zo kun je een precieze grens trekken tussen dingen die je kunt doen in het spel en dingen die taboe zijn, die je niet kunt doen, onder geen enkele omstandigheid. Maar is dat zo? Stel dat iemand geheel vrijwillig aanbiedt om een blijvend merkteken te ontvangen? Moet jij dan zeggen "het kan wel zijn dat jij dat wilt maar ik vind dat dat niet kan"? Natuurlijk moet je het niet doen als jij het niet wilt, maar mag je iemand verbieden zoiets te doen? Mag je twee mensen verbieden samen zoiets te doen als ze het allebei graag willen? Als twee mensen vrijwillig iets doen, dan kun je niet zeggen "dat mag niet", hooguit "dat zou ik zeker niet doen." En als ze het nou onvrijwillig doen? Dat wil zeggen, als de top iets doet wat de bottom niet wil? Heb jij dan het recht in te grijpen? Ik praat niet over twee mensen die elkaar op een fetish-feest zojuist hebben leren kennen, nee, ik praat over een stel dat elkaar goed kent en vaak speelt of permanent met elkaar is en die doen op een gegeven moment iets ‘onvrijwilligs’. Oordeel jij daarover? Kun jij beoordelen wat die mensen van te voren hebben afgesproken? Kun jij beoordelen waar vrijwilligheid ophoudt en dwang begint? Ik ben met grip op een feest, er zijn veel mensen, hij voert me mee aan mijn halsband terwijl hij allerlei kennissen en vrienden begroet. Hij heeft van te voren gezegd dat hij absolute gehoorzaamheid van me verwacht. Hij heeft ook gezegd dat ik geen stopwoord zal hebben en dat ik dus nergens tegen kan protesteren. Hij weet wat ik wil en niet wil, wat ik kan en niet kan, maar híj bepaalt wat er gebeurt. Hij heeft me gevraagd of ik daarmee instem, eraan toevoegend dat hij niet van te voren zal zeggen wat hij van me zal vragen en dat ik als ik eenmaal ja heb gezegd ook niet meer terug zal kunnen. Ik hoefde me niet te bedenken en zei "ja." Zo gingen we naar het feest. "Ga daar staan." Ik ga bij een groot houten kruis staan. "Benen wijd." Ik doe wat hij zegt. Hij maakt mijn voeten vast, daarna ook mijn handen. Vervolgens stopt hij een soort rubber bal in mijn mond die hij met een riem achter mijn hoofd vastmaakt en die me het spreken onmogelijk maakt. Hij neemt zijn tas en loopt naar de open haard, een paar passen bij me vandaan. Ik vrees het ergste. Onderweg, en ook al eerder, voordat we van huis gingen, toen ik eenmaal gezegd had dat ik onvoorwaardelijk zou instemmen met wat hij zou doen, heeft ’ie me flink duidelijk gemaakt dat ik niks in te brengen had en me daarmee in een nogal onderdanige bui gebracht, hij weet immers zo goed hoe je dat moet doen. Ik zie hem bij de open haard met een stangetje waar een ijzeren voorwerp aan is bevestigd. Ik realiseer me dat het een brandmerk is dat hij nu in de open haard legt. Ik vloekt inwendig. Dat had ik er niet achter gezocht, ik had niet vermoed dat hij dat zou gaan doen. Dat doet zeer, een brandmerk op je lijf en het gaat ook niet meer weg. Ik heb een piercing met zijn naam, maar een brandmerk? Ik probeer te schreeuwen en te protesteren. Hij kijkt om naar me, en glimlacht. Dan maakt hij een gebaar zoals alleen hij kan, iets van "stel je niet zo aan, ik was degeen die bepaalt wat er gebeurt, je hebt ermee ingestemd en nou heb je je niet aan te stellen." Ik stopt mijn protest, ik wacht gelaten af. Ik wil het niet, maar ik wil het toch wel. Ik wil het niet omdat ik geen brandmerk wil, ik wil het wel omdat ik grip wil gehoorzamen. Een dilemma dat zich vanzelf oplost omdat ik toch niet meer weg kan. Een vrouw komt voor me staan en kijkt naar me, dan ziet ze grip met zijn brandmerkijzer bezig en kijkt dan verschrikt weer naar mij. Zoiets heeft ze blijkbaar nog niet meegemaakt. "Wil je dat?" vraagt ze. "Wil je dat hij dat gloeiende ijzer in je vel duwt? Dat doet toch vreselijk pijn?" Ik knik. Ik kan niks zeggen, maar ik kijk zielig en ik knik van "nee", dat ik het niet wil. Dat klopt ook, ik vind het vreselijk. "Dat vind ik niet goed, dat jullie dat doen. Ik heb de verantwoordelijkheid voor wat hier met mensen gebeurt en als jij dat niet wilt dan gebeurt het niet. Heb je geen stopwoord dan?" Ik knik weer van "nee." "Dat is helemaal te gek." Ze houdt er blijkbaar andere standaarden en gewoonten op na dan wij, die tegenwoordig vaak zonder stopwoord spelen. Ze loopt naar grip toe en spreekt hem aan. Ze staan ver genoeg van me vandaan dat ik ze niet versta, het is lawaaiig, maar ze kan zien dat ze gaandeweg ruzie krijgen. Boos komt grip naar me toe, de vrouw in zijn kielzog. Hij haalt de knevel uit mijn mond en vraagt boos "Wil je dit ja of nee?" terwijl zijn ogen vuur schieten. "Ja meester." "Zie je wel, waar bemoei je je mee, mens!" De vrouw wordt nu op haar beurt boos. "Ze zegt het verdomme net zelf, dat ze niet wil, maar jij beïnvloedt haar zo dat ze het wel wil, als ik het haar vraag zonder dat jij erbij bent wil ze het niet." "Dank je de koekkoek, daarom ben ik de meester en is zij de slavin. Ze is hier vrijwillig, dus waar bemoei je je mee. Ik verzeker je dat ze het morgen allemaal geweldig gevonden zal hebben. En zelfs als dat niet zo is, ze is van mij dus kan ik doen wat ik wil." Ik weet niet wat ik moet denken. grip heeft wel gelijk, maar helemaal vrijwillig is het ook niet. Maar mij wordt niets meer gevraagd. Meer mensen bemoeien zich ermee, de vrouw probeert stemming te maken, maar het lukt haar niet. Misschien omdat de meeste van de omstanders ons kennen en weten hoe we in het algemeen spelen. Uiteindelijk neemt grip een besluit. "OK, de sfeer om te spelen is nu goed verpest, dus ik maak haar los, maar alleen om die reden." Hij voegt de daad bij het woord. Hij is boos, erg boos, Ik ben wel blij dat hij niet boos op mij is. "Waarom zegt ze dan dat ze het niet wil?" "Omdat ze het niet wil, maar ze wil mij wel gehoorzamen en dus wil ze het weer wel. Zo moeilijk is dat toch niet?" De vrouw kijkt hoofdschuddend beurtelings naar grip en mij. Dan loopt ze weg, een ervaring rijker. Uit dit voorbeeld kun je zien dat wat sommigen taboe vinden, namelijk een top die een bottom onvrijwillig aan iets onderwerpt, helemaal niet zo taboe hoeft te zijn. Er zijn echter dingen die naar mijn mening absoluut niet kunnen. Eén daarvan is misbruik en mishandeling, dat wil zeggen iemand tot iets dwingen die daar niet eerder toestemming voor heeft gegeven of met wie je niet een vaste SM-relatie hebt. Iets anders wat je niet kunt doen is dat je kinderen bij SM zou betrekken, zelfs niet als toeschouwer. Een derde wat ik ontoelaatbaar vind is anderen dingen laten doen die strafbaar zijn. Als een top zelf iets strafbaars wil doen moet hij zelf weten, maar je kunt niet iemand die onder jouw invloed staat strafbare dingen laten doen. Daarnaast kunnen er dingen zijn die voor iemand persoonlijk ontoelaatbaar zijn zonder dat je anderen kunt of wilt verbieden deze dingen wel te doen. Wat voor mij bijvoorbeeld absoluut niet kan is spelen onder invloed van drank of drugs. Wat anderen doen moeten zij weten, mijn spelpartners en ikzelf drinken niet voor of tijdens het spel. De meeste tops en bottoms hebben grenzen. Dat hoeven niet de hiervoor genoemde absolute grenzen te zijn maar het kan ook de kracht van een slag met een zweep zijn of een bepaald type spel dat een top of bottom niet aan kan. Dat eerste blijkt tijdens een spel. De top slaat gaandeweg harder, totdat de bottom laat blijken dat het zo wel hard genoeg is. De bottom heeft dan haar grens bereikt. Maar ook de top kan diezelfde grens bereiken. Het gebeurt al te vaak dat de bottom best wel harder wil maar dat de top niet bereid is harder te slaan. Grenzen zijn niet absoluut. Grenzen verschuiven naarmate mensen meer spel-ervaring hebben. Een bottom kan na verloop van tijd meer hebben, of wil bewust de grenzen verkennen van wat ze aankan. De top die aanvankelijk niet heel hard durfde te slaan, kan na meer ervaring te hebben opgedaan later heel goed in staat zijn wel hard te slaan. Ook een speltype dat aanvankelijk een grens was kan na verloop van tijd toch binnen bereik komen. Een spel met naalden is voor de meeste beginners in de SM ver voorbij hun grens, maar een flink aantal van hen zal na verloop van tijd toch 's met naalden willen experimenteren. Sommige grenzen zijn 'hard', in de zin van dat een top of bottom die grens perse niet over wil. Een bottom die bang is voor bloed zal piercings of naalden of ander spel waarbij de huid beschadigt als harde grens beschouwen. Grenzen kunnen ook zachter zijn, zodat ze na verloop van tijd gepasseerd kunnen worden. Het is van belang voor de top en de bottom om voorafgaand aan het spel van elkaar te weten wat de harde grenzen zijn en wat de zachtere grenzen zijn   Terug